Erick werkt inmiddels al vier jaar bij Intel en al die jaren was ik er nog nooit wezen kijken. Afgelopen weekend was Ton een paar dagen bij ons op bezoek, en dat was eindelijk aansporing genoeg voor Erick om zijn baas te vragen om een paar bezoekerspasjes. Dat was gelukkig geen enkel probleem en dus kregen Ton en ik een roze pas om de nek gehangen en mochten we de fabriek in. Een lange gang loop langs alle machines, en vanaf die gang mochten we me de neus tegen het raam gedrukt kijken naar mensen in cleanroompakken en karretjes die met hoge snelheid cassetes vol met wafers kwamen halen en brengen. Via de kantine (eindelijk het broodrooster gezien, Suus!!) en het van talloze veiligheidswaarschuwingen voorziene trappenhuis kwamen we uiteindelijk terecht bij Ericks buro dat gekenmerkt werd door een groot gebrek aan fotoos van vriendin en huisdieren en een overschot aan lege koffiebekers. De ergonomische verantwoorde burostoel zat gelukkig heerlijk.Helaas kan mijn telefoon niet overweg met moderne snufjes als polyfone belmelodieën, maar voor degenen die zich geroepen voelen is het intel-geluid ook als ringtone te verkrijgen.
